Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 2008
SeVeN
Λαγνεία : Αν είναι η αγάπη αμαρτία θα βγω να το φωνάξω με λατρεία , θα βγω να το φωνάξω να το πω πως είμαι αμαρτωλή. . . !!! Καλή αρχή κάναμε, αν είναι και η συνέχεια έτσι με βλέπω σύντομα σε καζάνι!!
Λαιμαργία : φανταστείτε ένα λαχταριστό καυτό σουφλέ σοκολάτας με παγωμένη λευκή σος από πάνω. . σας άρεσε ε? όχι , τίποτα άλλο να μη ταξιδέψω για εκεί κάτω μόνη μου!! Ένοχη λοιπόν.
Απληστία : Μπορεί οι ντουλάπες μου στο σπίτι να βογκάνε (και το πορτοφόλι μου να κλαίει με λυγμούς) αλλά . . . αλλά . . . αλλά . .
αφήστε το. Σημειώστε πάλι ένοχη.
Οκνηρία : επιτέλους μπορώ να φωνάξω ΑΘΏΑ! πάντα μ' αρέσει να κάνω πολλά πράγματα και να μη κάθομαι κάτι δεν είναι και αυτό? Κανένα ελαφρυντικό κύριε δικαστά??
Οργή : Θυμώνω εύκολα όταν νιώθω κάποιος να θίγει την αξιοπρέπεια και τη λογική μου. Αλλά αυτό νομίζω δεν είναι αμάρτημα, είναι ανθρώπινη φύση. Λέτε να γλιτώσω? 3-2 είναι το σκορ
Ζήλια : Επειδή το blog το διαβάζουν και φίλοι και ενίοτε και το έτερον ήμισυ μπορώ να πω πως ζηλεύω λίιιιγο πιο πολύ από τους άλλους ανθρώπους. Αλλά μόνο στη σχέση μου και όχι και τόσο πια..Ποτέ δε ζήλεψα αρνητικά τους άλλους για κάτι που ίσως να θελα να χα και γω οπότε αυτό αν είναι αμαρτία ή όχι δεν γνωρίζω
Αλαζονεία : Μια μικρή δόση αυτοπεποίθησης παραπάνω ομολογώ πως τη διαθέτω αλλά κύριε δικαστά το ότι το παραδέχομαι δε δείχνει πως είμαι σε καλό δρόμο?
Σας αφήνω λοιπόν τη τελική απόφαση να τη βγάλετε εσείς για μένα..ως τότε θα δώσω το σκήπτρο μου στην αχτίδα , το μαύρο γάτο και τον aurangel!
Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2008
παιχνίδι
Οι κανόνες
1) Διαλέγουμε ένα ποίημα ( που μας αρέσει ) το οποίο πιστεύουμε πως είναι αντίθετο σε αυτά που μας δημιουργούν δυσφορία/ανεβάζουν πίεση/τεντώνουν τα νεύρα
2) καλούμε άλλα 4 άτομα να κάνουν το ίδιο..
Είχα πολλές σκέψεις για το τι να γράψω και κατέληξα στο τελευταίο ποίημα του Μαρκές που το άφησε σαν "πνευματική διαθήκη" για τον κόσμο που τον αγάπησε. Ελληνική μετάφραση δεν υπάρχει οπότε δυστυχώς βασίζεστε σε μένα !
οι μαριονέτες
Αν μπορούσε ο Θεός για μια στιγμή
να ξεχάσει πως είμαι μια παλιά κούκλα
και να μου δώσει ένα ψήγμα ζωής,
Πιθανώς να μην έλεγα όλα όσα σκέφτομαι αλλά
σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα όσα λέω
Θα έδινα αξία στα πράγματα
όχι με βάση το πόσο κοστίζουν
αλλά το τι σημαίνουν
Θα κοιμόμουν λίγο,
θα ονειρευόμουν πολύ.
Ξέρω βλέπετε πως για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια μας
χάνουμε 60 δευτερόλεπτα φως.
Θα περπατούσα όταν οι άλλοι κοντοστέκονται
Θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμούνται
Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλάνε
και αχ!
πόσο θα απολάμβανα ένα νόστιμο χωνάκι παγωτό
Αν ο Θεός μου έδινε ένα ψήγμα ζωής
θα ντυνόμουν απλά
θα έριχνα τον εαυτό μου
κάτω από τις ακτίνες του ήλιου
αφήνοντας εκτεθειμένο όχι μόνο
το σώμα μου μα και τη ψυχή μου την ίδια
Θεέ μου, αν είχα καρδιά
θα έγραφα το μίσος μου
περίμενα να ανατείλει ο ήλιος.
Με ένα όνειρο του Βαν Γκογκ
θα ζωγράφιζα στα αστέρια
ένα ποίημα του Μπενεντέτο
και ένα τραγούδι του Σερράτ
θα ταν η ωδή μου στο φεγγάρι.
Με τα δάκρυα μου θα πότιζα τριαντάφυλλα
για να νιώσω το πόνο απ' τα αγκάθια τους
και την ενσάρκωση του φιλιού
από τα πέταλα τους
Θεέ μου, να χα μονάχα ένα ψηγματάκι ζωής
Δε θα άφηνα ούτε μια μέρα να περάσει
χωρίς να δηλώσω την αγάπη μου
σ' αυτούς που αγαπώ
Θα έπειθα κάθε γυναίκα και κάθε άντρα
πως είναι οι αδυναμίες μου
και θα χαιρόμουν να μαι
ερωτευμένος με τον έρωτα
Θα υποδείκνυα στους ανθρώπους πόσο λάθος κάνουν
που παύουν να ερωτεύονται όταν μεγαλώσουν-
μη ξέροντας ότι ο έρωτας τους κρατά μακριά από τα γηρατειά
Στο παιδί θα έδινα φτερά
μα θα το άφηνα να μάθει να πετάει μοναχό
Στους γέρους θα δίδασκα πως ο θάνατος
δεν έρχεται με την ηλικία αλλά με τη λησμονιά
Έμαθα τόσα πολλά από σας. . .
Έμαθα πως όλοι θέλουν να
ζήσουν στη κορυφή του βουνού
χωρίς να καταλαβαίνουν πως η
πραγματική ευτυχία βρίσκεται
στο τρόπο που θα σκαρφαλώσεις τη πλαγιά
Έμαθα πως όταν το νεογέννητο
ζουλά το δάχτυλο του πατέρα για πρώτη φορά
με τη τόση δα παλάμη του
τον κάνει δικό του για πάντα.
Έμαθα πως ο άνθρωπος έχει το δικαίωμα
να κοιτά από ψηλά τους άλλους
μόνο όταν το κάνει για να
τους βοηθήσει να σηκωθούν.
Έμαθα τόσα από σας, αλλά στο τέλος
τα πιο πολλά θα χαθούν όταν με βάλουν στη βαλίτσα
δυστυχώς θα πεθάνω.
Gabriel Garcia Marques
μετάφραση από τα αγγλικά MarIel
Σ'αυτό το μικρό παιχνιδάκι θέλω να πάρουν τη σκυτάλη
η γλαρένια , η φεγγαραγκαλιά , ο stiliano και η μελισσούλα!
Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου 2008
Lovesong
Την αγαπούσε κι αυτή τον αγαπούσε πίσω
Τα φιλιά του ρουφούσαν από μέσα της όλο το παρελθόν της και το μέλλον ή έστω αυτό σκόπευαν
Δεν επιθυμούσε τίποτα άλλο
Τον δάγκωνε, τον ροκάνιζε, τον έγλειφε
Τον ήθελε όλο μέσα της
Σώο και ασφαλή για πάντα
Οι μικρές τους κραυγές φτερούγιζαν πίσω από τις κουρτίνες
Τα μάτια της πάλευαν να μη τους ξεφύγει τίποτα
Το βλέμμα της καθήλωνε τα χέρια του, τους καρπούς του, τους αγκώνες του
Εκείνος κράτησε σφιχτά το χέρι της ώστε η ζωή
Να μη μπορεί να τη τραβήξει μακριά από αυτή τη στιγμή
Ήθελε το μέλλον να σταματήσει
Ήθελε να χαθεί με τα χέρια της περασμένα γύρω του
Ή να ζήσει έτσι για πάντα ή ότι άλλη επιλογή παρόμοια υπάρχει
Η αγκαλιά της ήταν ένα τεράστιο πιεστήριο
Με σκοπό να τον τυπώσει πάνω στα κόκαλα της
Τα χαμόγελα του ήταν περάσματα σε μέρος μαγικό
Όπου ο αληθινός κόσμος δε θα ερχότανε ποτέ
Τα χαμόγελα της ήταν ιστοί αράχνης
Για να ξαπλώνει ακίνητος μέχρι εκείνη να πεινάσει
Τα λόγια του ήταν στρατός κατακτητών
Τα γέλια της απόπειρες δολοφονίας
Το βλέμμα του ήταν σφαίρες, στιλέτα εκδίκησης
Οι ματιές της ήταν φαντάσματα που περιμέναν στις σκοτεινές γωνίες δέσμια σε τρομακτικά μυστικά
Οι ψίθυροι του ήταν μαστίγια και στρατιωτικές μπότες
Τα φιλιά της ήταν δικηγόροι που έγραφαν ατάραχοι
Τα χάδια του ήταν το τελευταίο άγκιστρο ενός εξορισμένου
Τα ερωτικά της κόλπα ήταν οι σκουριασμένοι ήχοι κλειδαριάς
Και οι βαθιές κραυγές τους σερνόταν πάνω από τα πατώματα
Σαν ζώο που σέρνει πίσω του παγίδα
Οι υποσχέσεις του ήταν κόλπα χειρούργου
Οι υποσχέσεις της του έγδαραν το κρανίο
Θα φτιάχνε ένα περιλαίμιο με αυτό
Οι όρκοι του εξάντλησαν όλα τα εφόδια της
Της έμαθε να δένει το κόμπο της αγάπης
Στο πίσω μέρος του μυστικού της συρταριο
Τα ουρλιαχτά τους κόλλησαν στο τοίχο
Τα κεφάλια τους χωρίστηκαν στον ύπνο σαν τα δύο μισά
ενός κομμένου πεπονιού, αλλά ο έρωτας δε σταματά εκεί
Στον μπερδεμένο ύπνο τους αντάλλαξαν πόδια και χέρια
Στον ύπνο τους τα μυαλά τους πήραν όμηρο το ένα του αλλουνού
Και το πρωί φορούσε ο ένας το πρόσωπο του άλλου
Ted Hughes
μετάφραση Μάριελ
Αυτό το ποίημα το έγραψε ο Hughes για τη γυναίκα του Silvia Plath επίσης ποιήτρια. Η σχέση τους υπήρξε θυελλώδης και οδήγησε τη Σίλβια στην αυτοκτονία. Παρόλα αυτά το συγκεκριμένο ποίημα το βλέπω σαν φωτογραφία του έρωτα από την άγρια πλευρά του..
Κάτι οι περιγραφές, κάτι οι έντονες εικόνες, δε ξέρω!
Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2008
Το πιο όμορφο παραμύθι..
Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2008
Aς ζωγραφίσουμε τον ουρανό
Ο Σύλλογος Συνδρόμου DOWN αποτελείται από γονείς, από ανθρώπους που προσπαθούν να στηριχθούν μεταξύ τους και να δώσουν θετικές διεξόδους στα παιδιά τους . Από ανθρώπους εξαιρετικά υπερήφανους, που αναζητούν λύσεις μέσα από την επιστημονική ενημέρωση, από τη γνώση των ειδικών και από τις διεθνείς κατακτήσεις. Από ανθρώπους που έχουν μετατρέψει τις εγκαταστάσεις του συλλόγου σε ένα χώρο μάθησης και δημιουργικότητας για τα παιδιά τους. Η προσπάθειά τους, βεβαίως, βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην εθελοντική προσφορά όσων συμβάλλουν με τη γνώση ή την καλή διάθεσή τους.
Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ
Ζητάμε από ανθρώπους που ασχολούνται με τις εικαστικές τέχνες με επαγγελματικό τρόπο ή από μεράκι, από καθηγητές τεχνικών σε σχολεία και από τους μαθητές των τάξεών τους, από ανθρώπους που παρακολουθούν καλλιτεχνικά εργαστήρια, γενικώς από όποιον καταπιάνεται με κατασκευές και θέλει να μας συμπαρασταθεί, να δημιουργήσουν κάτι -οτιδήποτε- που θα έχει για θέμα το ΧΑΡΑΕΤΟ: Μια ζωγραφιά, μια κατασκευή από γυαλί, από σύρμα, από πηλό, ένα διακοσμητικό από χαλκό, ένα κόσμημα, ένα χειροποίητο χαρταετό, κάθε τι που θα είχε ως έμπνευση το χαρταετό.
Η επιλογή του χαρταετού δεν είναι τυχαία. Η γιορτή συμπίπτει, σχεδόν, με την Καθαρά Δευτέρα, οπότε το στοιχείο της εποχικότητας τη δικαιολογεί.
Κυρίως, όμως, διαλέξαμε το χαρταετό γιατί το αγέρωχο πέταγμά του ψηλά στον ουρανό, τα χαρούμενα χρώματά του και η σύνδεσή του με τις αναμνήσεις από τα χρόνια της παιδικής αθωότητας του καθένα μας, δίνουν έναν αέρα αισιοδοξίας, μια αίσθηση περηφάνιας, έναν τόνο χαράς.
Τέλος, κρίναμε ότι, ως θέμα, είναι ευέλικτο για εικαστικές δημιουργίες.
Βεβαίως, τα παιδιά του DOWN θα κατασκευάσουν και αυτά τους δικούς τους χαρταετούς.
Όλα μαζί, έργα γνωστών ή άγνωστων αλλά πολύ φιλότιμων φίλων μας, θα εκτίθενται για μια εβδομάδα στο καφέ ΜΟΥΣΕΙΟ στο κτίριο της ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ και, την Κυριακή 16 Μαρτίου, θα πουληθούν σε μια μεγάλη -όσο πιο μεγάλη γίνεται- γιορτή, σε συμβολικές τιμές, για την υποστήριξη των προσπαθειών και του έργου του συλλόγου.
ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ
Όλοι όσοι εργαζόμαστε για τη διοργάνωση αυτής της προσπάθειας έχουμε αποφασίσει πως θα προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας χωρίς καμμία οικονομική επιβάρυνση για το σύλλογο.
Έχω την ελπίδα ότι όλοι οι φίλοι μου αλλά και όλοι οι δικοί σας γνωστοί και φίλοι, δεν θα είχαν αντίρρηση να συμβάλουν στην εκδήλωση, προσφέροντας έργα τους τα οποία θα κατασκευάσουν ακριβώς για αυτόν το σκοπό. Είμαι σίγουρη ότι με τον τρόπο αυτόν θα μοιραστούν τη χαρά της εθελοντικής προσφοράς και την ικανοποίηση της δικής τους συμβολής σε μια προσπάθεια κοινωνικής αλληλεγγύης.
Σας ευχαριστώ προκαταβολικά από καρδιάς και είμαι στη διάθεσή σας για ό,τι άλλο θα χρειαστείτε.
gdoumbi@yahoo.gr ,
theophilidou@hotmail.com