παιχνίδι

Ακολουθώντας τη πρόσκληση του φίλου nikosm αυτή η ανάρτηση γίνεται με θέμα ένα blogοπαίχνιδο με θέμα ένα ποίημα που αντιστέκεται στη κακογουστιά της εποχής μας..
Οι κανόνες
1) Διαλέγουμε ένα ποίημα ( που μας αρέσει ) το οποίο πιστεύουμε πως είναι αντίθετο σε αυτά που μας δημιουργούν δυσφορία/ανεβάζουν πίεση/τεντώνουν τα νεύρα
2) καλούμε άλλα 4 άτομα να κάνουν το ίδιο..

Είχα πολλές σκέψεις για το τι να γράψω και κατέληξα στο τελευταίο ποίημα του Μαρκές που το άφησε σαν "πνευματική διαθήκη" για τον κόσμο που τον αγάπησε. Ελληνική μετάφραση δεν υπάρχει οπότε δυστυχώς βασίζεστε σε μένα !

οι μαριονέτες

Αν μπορούσε ο Θεός για μια στιγμή
να ξεχάσει πως είμαι μια παλιά κούκλα
και να μου δώσει ένα ψήγμα ζωής,
Πιθανώς να μην έλεγα όλα όσα σκέφτομαι αλλά
σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα όσα λέω

Θα έδινα αξία στα πράγματα
όχι με βάση το πόσο κοστίζουν
αλλά το τι σημαίνουν

Θα κοιμόμουν λίγο,
θα ονειρευόμουν πολύ.
Ξέρω βλέπετε πως για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια μας
χάνουμε 60 δευτερόλεπτα φως.

Θα περπατούσα όταν οι άλλοι κοντοστέκονται
Θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμούνται

Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλάνε
και αχ!
πόσο θα απολάμβανα ένα νόστιμο χωνάκι παγωτό

Αν ο Θεός μου έδινε ένα ψήγμα ζωής
θα ντυνόμουν απλά
θα έριχνα τον εαυτό μου
κάτω από τις ακτίνες του ήλιου
αφήνοντας εκτεθειμένο όχι μόνο
το σώμα μου μα και τη ψυχή μου την ίδια

Θεέ μου, αν είχα καρδιά
θα έγραφα το μίσος μου στο πάγο και θα

περίμενα να ανατείλει ο ήλιος.

Με ένα όνειρο του Βαν Γκογκ
θα ζωγράφιζα στα αστέρια

ένα ποίημα του Μπενεντέτο
και ένα τραγούδι του Σερράτ

θα ταν η ωδή μου στο φεγγάρι.

Με τα δάκρυα μου θα πότιζα τριαντάφυλλα
για να νιώσω το πόνο απ' τα αγκάθια τους
και την ενσάρκωση του φιλιού
από τα πέταλα τους
Θεέ μου, να χα μονάχα ένα ψηγματάκι ζωής

Δε θα άφηνα ούτε μια μέρα να περάσει
χωρίς να δηλώσω την αγάπη μου
σ' αυτούς που αγαπώ


Θα έπειθα κάθε γυναίκα και κάθε άντρα
πως είναι οι αδυναμίες μου
και θα χαιρόμουν να μαι
ερωτευμένος με τον έρωτα

Θα υποδείκνυα στους ανθρώπους πόσο λάθος κάνουν
που παύουν να ερωτεύονται όταν μεγαλώσουν-
μη ξέροντας ότι ο έρωτας τους κρατά μακριά από τα γηρατειά

Στο παιδί θα έδινα φτερά
μα θα το άφηνα να μάθει να πετάει μοναχό
Στους γέρους θα δίδασκα πως ο θάνατος
δεν έρχεται με την ηλικία αλλά με τη λησμονιά
Έμαθα τόσα πολλά από σας. . .

Έμαθα πως όλοι θέλουν να
ζήσουν στη κορυφή του βουνού
χωρίς να καταλαβαίνουν πως η
πραγματική ευτυχία βρίσκεται
στο τρόπο που θα σκαρφαλώσεις τη πλαγιά

Έμαθα πως όταν το νεογέννητο
ζουλά το δάχτυλο του πατέρα για πρώτη φορά
με τη τόση δα παλάμη του
τον κάνει δικό του για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος έχει το δικαίωμα
να κοιτά από ψηλά τους άλλους
μόνο όταν το κάνει για να
τους βοηθήσει να σηκωθούν.
Έμαθα τόσα από σας, αλλά στο τέλος
τα πιο πολλά θα χαθούν όταν με βάλουν στη βαλίτσα
δυστυχώς θα πεθάνω.

Gabriel Garcia Marques
μετάφραση από τα αγγλικά MarIel

Σ'αυτό το μικρό παιχνιδάκι θέλω να πάρουν τη σκυτάλη
η γλαρένια , η φεγγαραγκαλιά , ο stiliano και η μελισσούλα!

Lovesong

Την αγαπούσε κι αυτή τον αγαπούσε πίσω
Τα φιλιά του ρουφούσαν από μέσα της όλο το παρελθόν της και το μέλλον ή έστω αυτό σκόπευαν
Δεν επιθυμούσε τίποτα άλλο
Τον δάγκωνε, τον ροκάνιζε, τον έγλειφε
Τον ήθελε όλο μέσα της
Σώο και ασφαλή για πάντα
Οι μικρές τους κραυγές φτερούγιζαν πίσω από τις κουρτίνες

Τα μάτια της πάλευαν να μη τους ξεφύγει τίποτα
Το βλέμμα της καθήλωνε τα χέρια του, τους καρπούς του, τους αγκώνες του
Εκείνος κράτησε σφιχτά το χέρι της ώστε η ζωή
Να μη μπορεί να τη τραβήξει μακριά από αυτή τη στιγμή
Ήθελε το μέλλον να σταματήσει
Ήθελε να χαθεί με τα χέρια της περασμένα γύρω του
Ή να ζήσει έτσι για πάντα ή ότι άλλη επιλογή παρόμοια υπάρχει
Η αγκαλιά της ήταν ένα τεράστιο πιεστήριο
Με σκοπό να τον τυπώσει πάνω στα κόκαλα της
Τα χαμόγελα του ήταν περάσματα σε μέρος μαγικό
Όπου ο αληθινός κόσμος δε θα ερχότανε ποτέ
Τα χαμόγελα της ήταν ιστοί αράχνης
Για να ξαπλώνει ακίνητος μέχρι εκείνη να πεινάσει
Τα λόγια του ήταν στρατός κατακτητών
Τα γέλια της απόπειρες δολοφονίας
Το βλέμμα του ήταν σφαίρες, στιλέτα εκδίκησης
Οι ματιές της ήταν φαντάσματα που περιμέναν στις σκοτεινές γωνίες δέσμια σε τρομακτικά μυστικά
Οι ψίθυροι του ήταν μαστίγια και στρατιωτικές μπότες
Τα φιλιά της ήταν δικηγόροι που έγραφαν ατάραχοι
Τα χάδια του ήταν το τελευταίο άγκιστρο ενός εξορισμένου
Τα ερωτικά της κόλπα ήταν οι σκουριασμένοι ήχοι κλειδαριάς
Και οι βαθιές κραυγές τους σερνόταν πάνω από τα πατώματα
Σαν ζώο που σέρνει πίσω του παγίδα
Οι υποσχέσεις του ήταν κόλπα χειρούργου
Οι υποσχέσεις της του έγδαραν το κρανίο
Θα φτιάχνε ένα περιλαίμιο με αυτό
Οι όρκοι του εξάντλησαν όλα τα εφόδια της
Της έμαθε να δένει το κόμπο της αγάπης
Στο πίσω μέρος του μυστικού της συρταριο
Τα ουρλιαχτά τους κόλλησαν στο τοίχο
Τα κεφάλια τους χωρίστηκαν στον ύπνο σαν τα δύο μισά
ενός κομμένου πεπονιού, αλλά ο έρωτας δε σταματά εκεί

Στον μπερδεμένο ύπνο τους αντάλλαξαν πόδια και χέρια
Στον ύπνο τους τα μυαλά τους πήραν όμηρο το ένα του αλλουνού

Και το πρωί φορούσε ο ένας το πρόσωπο του άλλου

Ted Hughes
μετάφραση Μάριελ
Αυτό το ποίημα το έγραψε ο Hughes για τη γυναίκα του Silvia Plath επίσης ποιήτρια. Η σχέση τους υπήρξε θυελλώδης και οδήγησε τη Σίλβια στην αυτοκτονία. Παρόλα αυτά το συγκεκριμένο ποίημα το βλέπω σαν φωτογραφία του έρωτα από την άγρια πλευρά του..
Κάτι οι περιγραφές, κάτι οι έντονες εικόνες, δε ξέρω!